Technologia masowo wykręca nam bezpieczniki w głowach. Kiedy analizuję przypadki cyfrowych kradzieży tożsamości, nie myślę o słupkach w arkuszu kalkulacyjnym. Myślę o tym, że tracimy grunt pod nogami. I nie przestanę powtarzać: świadomość mechanizmów to dziś jedyna realna przewaga, która nam pozostała.

Jeszcze dekadę temu reputacja była traktowana jako rezultat sprawnej komunikacji. Jeśli firma miała dobry PR, unikała spektakularnych kryzysów i konsekwentnie prowadziła działania marketingowe, uznawano, że reputacja „zbuduje się sama”. Była efektem ubocznym, nie obszarem decyzji. Dziś to założenie przestaje być adekwatne.

Jakieś dwa-trzy lata temu pojawił się na polskim rynku trend na krótkie nazwy – najczęściej jedno-, maksymalnie dwusylabowe. Restauracje zaczęto nazywać najważniejszym serwowanym daniem, marki – słowem wskazującym na to, jak bardzo nam smakuje, a firmy – wyrazami dźwiękonaśladowczymi kojarzącymi się z produktem czy branżą.

Crowdfunding wchodzi w nową erę. W 2026 roku wygrywają platformy i zbiórki, które budują zaufanie, wykorzystują sztuczną inteligencję oraz odpowiadają na rosnącą popularność mikrodonacji i płatności mobilnych. Przy globalnym rynku wartym 18,4 mld dol. [1] zmieniają się nie tylko narzędzia, lecz także oczekiwania darczyńców.

Od tegorocznego Super Bowl minęło już trochę czasu. Pozwala to spojrzeć z dystansu na trendy, koszty produkcji reklam – a także wygranych i przegranych jednego z najważniejszych globalnych wydarzeń na styku mediów i marketingu w tym roku.

Patrzysz na kalendarz. Do startu kampanii zostały dwa tygodnie, a właśnie spływa mail z kolejną rundą poprawek. Zespół kreatywny prosi o skrócenie nagłówków, dział SEO nie chce rezygnować z fraz kluczowych, projektanci walczą z layoutem. Wiesz, że jeśli dasz zielone światło na tę listę zmian, deadline się przesunie.