Artykuły: felieton

Wchodzimy w kolejny rok rewolucji technologicznej w turbulentnym świecie. Chińczycy powiedzieliby, że „żyjemy w ciekawych czasach”, co w ich ustach nie brzmi jak pocieszenie, najwyżej jak schadenfreude. W imię postępu oddajemy coraz więcej z własnej prywatności i niezależności, przekonani, że wciąż to my trzymamy ster. Tymczasem eksperyment, w którym uczestniczymy, dawno już wymknął się spod naszej kontroli.

Marki mają nowe ideologiczne pole do eksploatacji. Po dekadzie purpose-driven marketingu coraz wyraźniejszy jest zwrot w stronę porzuconych – wydawałoby się – idei. W nowym kontekście są one jednak wyrazem całkiem innego podejścia do brandingu. I prawdopodobnie to podejście zostanie z nami na dłużej.

Nie ma dla mnie bardziej kojących dźwięków od szumu morza, muzyki klasycznej i… niektórych ludzkich głosów. Pierwszy i najważniejszy to oczywiście głos mojej Mamy, który (zapewne atawistycznie) powodował rozluźnienie mięśni, dawał poczucie bezpieczeństwa i był rozpoznawalny „po jednej nutce”, niczym w znanym teleturnieju. Są jednak takie głosy, które wpływają na mój umysł, nie tylko poprawiając samopoczucie, ale również wywołując uśmiech na twarzy.

438 miliardów dolarów rocznie. Nie, to nie nowy budżet Apple ani fundusz kryzysowy ONZ. To koszt tego, że ludzie w pracy udają, że pracują, a firmy udają, że tego nie widzą. Według badań Gallupa właśnie tyle tracimy przez brak zaangażowania [1]. Drugi powód to cicha gloryfikacja przeciętności, która wciąż ma lepszy PR niż ambicja.

Interakcje społeczne, gospodarcze, polityczne to rodzaje gier. Niektóre zakładają współpracę, inne konkurencję. Projektowanie doświadczeń użytkowników to – w zasadzie – przykład gry kooperacyjnej z zestawem reguł, na który zgadzają się – znowu w zasadzie – wszyscy. Zastrzeżenia są tu potrzebne z kilku względów.