Artykuły: zarządzanie marką

W latach 90. polski rynek zalały kolorowe gadżety, ubrania, elektronika, zabawki – większość „Made in China”. Były tanie, masowe, często były to podróbki zachodnich marek. Określaliśmy je jako „chińskie badziewie”, co niejednokrotnie wynikało z ich wątpliwej jakości. Te kolorowe ciekawostki budzą nostalgię, niemniej etykieta „chińskiej tandety” przylgnęła do „Made in China”. Teraz ta bazarowa tradycja jest kontynuowana na portalach typu Temu, Shein i płynie do Europy w milionach paczek zamówionych z darmową dostawą.

W dyskursie marketingowym czas rzadko bywa przedmiotem bezpośredniej analizy. Pełni zazwyczaj rolę tła dla procesów konsumpcji, cykli życia produktu czy harmonogramów kampanii. Jednakże sposób, w jaki rozumiemy czas, determinuje fundamenty strategii rynkowej.

Jakieś dwa-trzy lata temu pojawił się na polskim rynku trend na krótkie nazwy – najczęściej jedno-, maksymalnie dwusylabowe. Restauracje zaczęto nazywać najważniejszym serwowanym daniem, marki – słowem wskazującym na to, jak bardzo nam smakuje, a firmy – wyrazami dźwiękonaśladowczymi kojarzącymi się z produktem czy branżą. Trzy- i czteroliterowe nazwy mnożą się na potęgę.

Poniższy tekst napisałem z irytacji na własną naiwność. Kilka tygodni temu sam udostępniłem film z Kamczatki kilku znajomym. Dopiero po godzinie, gdy emocje opadły, wróciłem do niego z chłodną głową i zauważyłem błędy, które jako strateg komunikacji powinienem wyłapać w sekundę. Ten artykuł powstał, bo poczułem, że problem dotyczy nas wszystkich – bez względu na to, czy jesteśmy laikami, czy ekspertami. W starciu z inżynierią percepcji wszyscy startujemy z tego samego, bardzo niskiego poziomu odporności.